Wednesday, July 01, 2020
#133 Cons of emigration


It's going to be a long post ;) I wanted to write it for quite some time but I just couldn't get myself to do it. But here we go. What are to cons of emigration? There are a lot of things that make living abroad really hard for me. Especially that we've had quite a lot of problems lately. Nevertheless we're doing just fine ;) I am so happy to be able to cope this well even when the bad things happen. However, we decided to go back to Poland a lot sooner than we planned. Before we left for the Netherlands we thought we would stay there for, like, 20 years. But when we actually got there we knew we would stay for no more than 10 years. And we had no idea we would move to Germany then. But well, things change ;) The positive thing about being here is that we have no problem with finding a job. It took me one week, the longest, when I was looking for a new job for us and it was only because we were moving from the Netherlands to Germany. In Poland, on the other hand, I was looking for a full time job for many, many months and couldn't find anything :( I worked all the time but they were a part-time jobs mostly so I couldn't really provide for myself that's why we left the country. But when we go back we have some plans, we just hope that everything works out and if it doesn't we will figure something else out :)

And as much as I try to have this positive approach to this whole emigration experience there are some cons that I would like to share with you. And I need to remind you that these are the cons for me since I know there are people (including my friends) who live abroad and they never want to come back because they found somewhere they belong and I'm really happy for them :) But the cons of not living in your own country for me are as follows:

1. It's not my country and it never will be. Yes, that really hurts. In my country I know where to go to get something done. And here? Not necessarily. I am truly grateful for my friends who help me here, but still I am someone who likes to get everything done on their own, instead of asking for help. In Poland, I wouldn't have to. At least not as much.

2. You have to learn the new language. In the Netherlands 99% of people spoke English and it made a lot of things easier. Here, in Germany, a lot less people speak English, except for e.g. my doctor or a sale assistant in a drug store in Berlin. But in my town? Forget it. And I'll be honest with you, I don't like German ;) I mean I thought I would learn it when I first came here but I only know a few sentences and words and I don't feel like learning anymore :( Especially that basic German is not really enough when you want to fill some papers, ah!

3. Documents, forms, papers... in Poland we have one word for all of these and I don't know the right word for it in English :P There are a lot of papers to fill about... simply everything. All in German obviously and I hate it ;) So thankful for my helpful friends again!

4. Missing my friends like c-r-a-z-y! Yes, I do miss my friends that I left in Poland (and in the Netherlands). We made some new friends here but we don't even see each other because we changed a job lately and in this new job we can't even make any new friends because there are really high norms to reach in this warehouse where we currently work at so people barely even talk :/ I mean I try to see the positive side of this job like getting in shape because we have to walk like 30km a day (?) with a heavy cart in front of us so my legs are really gonna be trained :P I also work out on our days off and I started to eat healthy so ;) But I was talking about friends, God I miss them SO much! I miss people in general, like going to get groceries and chit chatting with a sales assistants about the weather, yep I miss that too :( I miss speaking my own language...

5. Missing our places. We have our own places in our city of Wrocław back in Poland where we would always go after photoshoots and walks. My heart aches when I think about my beautiful city and so many places to go! I mean the restaurants, stores (I love those small shops because I'm supporting a lot of Polish brands), places for walks, I mean the whole city actually! And now what? We live in a small town and I feel like dying here :( My hubby can live anywhere so it doesn't matter to him as much but I am devastated. On the other hand, again, I try to see the positive side. I use that time that we spend at home to practice knitting and crocheting. I try to dedicate as much time as possible to my passions :)

6. Missing my family. When we lived in Poland I could go to my mom's home town whenever I wanted. Now I can only go there once a year tops :( And I have a grandma, aunts and my cousins there. I'm especially close with one of my cousins. She's a lot younger than me but we get along really well and we have this bond that I've never experienced with the cousins on my father's side. Not that I didn't try, on the contrary. And I'm not talking about the times when we were kids and just played together which was a really great time. But when we grew up and almost everyone of us lived in the same city and we didn't have any bond whatsoever. No meetings, no nothing. So I tried to reach out to one of my cousins who lives in the US. But she replied my e-mails reluctantly and I didn't understand it back then. It was a time when I was really lonely right after I moved to Wrocław and was looking for some comfort and contact especially that I had no luck in love as well. After some time I stopped e-mailing my cousin, let's call her Ilona, but we still had contact on Christmas and stuff. One day, when she was like 6-7 months pregnant I learned that her baby died :( I felt so sorry for her! So I messaged her on facebook saying that I was so sorry for her loss and if she ever needed anything she could always turn to me. I didn't quite know what to say but I wanted to express my support. She replied: "thank you :(" Two days after that my father came to my room screaming that I should never even mention Ilona's baby, that I should act like it never existed and why did I even message her. It turned out that my cousin complained to her mother that I expressed my condolences to her and her mother was really resented about what I did and came to my father (they're brother and sister) with that. I was just in shock. That made me not want to speak to Ilona again. Because who, of a normal person, does something like that?! 

And here's what I found out why I don't speak to Ilona anymore, from the court protocol, when my aunt tried to protect my father's ass when I sued him for domestic violence. They tried to prove that I was "the bad one". So my father's sister said that I stopped talking to my cousin because she didn't invite me to the US to live with her! Jeez... that family really thinks that everyone wants something from them! My father claims that I want an apartment from him when for my whole life I kept telling him that I don't want anything from him. When, if fact, all I want from that family is to stay away from me, and the farther the better. But if they really believe what they say... then they're even more disturbed than I thought they were. And why do I mention that side of the "family"? I use quotation marks because those people are not a family to me anymore. It's because my aunt said all the very intimate details about my love life (that I confided to my cousin), plus a lot of lies about it, in court when she was testifying. Well, that only made me 100% sure that breaking ties with Ilona was the best thing I could ever do. I only regret I didn't stop talking to her sooner. 
The only true thing in my aunt's testimony was that I wanted to leave for the US. But I never asked my cousin for anything. Each year I took part in this green card lottery, which never worked, obviously. But I felt embarrassed to even ask Ilona to reply my e-mails let alone moving in with her ;)

And why do I mention that situation at all? Because I finally wanted to get it out of myself and second, I have this another cousin that I mentioned above. The daughter of my mother's sister. If Karolina ever confided in me about her love life problems I would NEVER go to anyone with it! That's called trust. And if someone trusts you and you do that kind of shit I mentioned above to someone then you're just a bitch. Moreover, if you complain to your mother that someone expressed their condolences to you and showed their support, then you're also a disturbed bitch. 

BUT, oh my God! Now you guys know why I want nothing to do with most of my father's side family. Of course there are a lot more lies I read about myself in court protocols but I just let it go, I don't give a shit about all that crap and I just separate myself from the toxic people.

There are a few more things that I guess I could mention when it comes to cons of living abroad but I just don't want to anymore. I'll just go and focus on something positive like one of my passions instead ;) And I am so happy that my cousin, Karolina is coming to visit us! :D I don't get a lot of time to see her because she lives in my mom's hometown but when I do we have a great time together, she's like my little sister I've never had :) You could see her in this post from the last summer when we were in Olsztynek :)

And here are the photos from May and June. I still have so much passion for modeling! Too bad I can't do it in Wrocław anymore, but sooner or later we'll live in our city again :D



To będzie długi post ;) Chciałam napisać go już od jakiegoś czasu ale nie mogłam się zebrać. No to zaczynamy. Jakie są minusy emigracji? Dla mnie jest wiele rzeczy, które utrudniają mi życie za granicą. Szczególnie, że mieliśmy ostatnio trochę problemów. Niemniej jednak radzimy sobie ;) Jestem szczęśliwa, że umiem sobie tak dobrze radzić nawet jeśli dzieje się coś niedobrego. W każdym razie, podjęliśmy decyzję, że wrócimy do Polski o wiele wcześniej niż zakładaliśmy. Zanim wyjechaliśmy do Holandii to myśleliśmy, że zostaniemy tam na jakieś 20 lat. Ale kiedy tam dotarliśmy to wiedzieliśmy już, że zostaniemy tam na najwyżej na 10. A nie mieliśmy wtedy pojęcia, że przeprowadzimy się do Niemiec. Ale no cóż, wszystko się zmienia ;) Pozytywną rzeczą tutaj na pewno jest to, że nie ma problemu ze znalezieniem pracy. Najdłużej pracy szukałam tydzień a to tylko dlatego, że przeprowadzaliśmy się wtedy z Holandii do Niemiec. W Polsce natomiast szukałam pracy na pełen etat przez wiele, wiele miesięcy i nic nie mogłam znaleźć :( Pracowałam co prawda przez cały czas ale głównie dorywczo, więc nie było mnie stać na to by się utrzymać dlatego wyjechaliśmy. Ale mamy już pewne plany na powrót, mamy tylko nadzieję, że wszystko wyjdzie ale jak nie to wymyślimy coś innego :)

I choć staram się mieć pozytywne podejście do tej całej emigracji to jednak ma ona pewne wady, którymi chciałabym się z Wami podzielić. I przypominam tutaj, że to są wady jedynie dla mnie, bo wiem, że są ludzie (w tym moi przyjaciele), którzy mieszkają za granicą i nigdy nie chcą wracać, bo znaleźli swoje miejsce na ziemi a ja cieszę się ich szczęściem :) Natomiast dla mnie wady nie mieszkania w swoim własnym kraju to:

1. Nie jestem u siebie i nigdy nie będę. Tak, to naprawdę boli. W moim kraju wiem gdzie, co i jak. A tutaj? Niekoniecznie. Jestem naprawdę wdzięczna moim przyjaciołom, którzy mi pomagają ale jednak jestem osobą, która lubi sama wszystko ogarniać zamiast prosić o pomoc. W Polsce nie musiałabym tego robić. Przynajmniej nie do tego stopnia.

2. Musisz nauczyć się nowego języka. W Holandii 99% ludzi mówiło po angielsku i to wiele spraw ułatwiało. Tutaj, w Niemczech, o wiele mniej ludzi mówi w tym języku, oprócz np. mojego lekarza czy farmaceutów w aptece w Berlinie. Ale w moim mieście? Zapomnij. I będę z Wami szczera, nie podoba mi się język niemiecki ;) Tzn. myślałam, że się go nauczę kiedy tutaj przyjechałam ale znam jedynie kilka zdań i słów i nie mam ochoty się uczyć więcej :( Tymbardziej, że podstawy niemieckiego nie wystarczą gdy trzeba wypełniać papiery, ech!

3. Papierologia. No właśnie, jest mnóstwo papierologii do ogarnięcia w związku... właściwie ze wszystkim. Oczywiście wszystko po niemiecku i mam tego dość ;) Ale znowuż, tak się cieszę, że mam tak pomocnych przyjaciół!

4. N-i-e-s-a-m-o-w-i-t-a tęsknota za przyjaciółmi i znajomymi! Tak, tęsknię za przyjaciółmi i znajomymi, których zostawiłam w Polsce (i w Holandii). Tutaj poznaliśmy kilku nowych znajomych ale nawet się nie widujemy, bo niedawno zmieniliśmy pracę a w tej nowej pracy nie mamy za bardzo jak kogoś poznać, bo są naprawdę wysokie normy do wyrobienia w tym magazynie w którym obecnie pracujemy i ludzie ledwo w ogóle ze sobą gadają :/ Tzn. staram się i tak patrzeć na tę pracę pozytywnie, bo robię formę jako, że musimy codziennie przejść jakieś 30 km (?) pchając ciężki wózek przed sobą, więc nogi będę miała nieźle wyćwiczone :P Ćwiczę także w dni wolne i zaczęłam się zdrowo odżywiać ;) Ale wracając do przyjaciół i znajomych, Jezu tak BARDZO za nimi tęsknię! Ogólnie brakuje mi ludzi, np. przy wyjściu do spożywczaka mogłam sobie pogadać z ekspedientką o pogodzie, tak też a tym tęsknię :( Brakuje mi rozmów w moim języku...

5. Tęsknota za naszymi miejscami. We Wrocku mamy swoje miejsca gdzie zawsze chodzimy po sesjach i spacerach. Serce mi się kraje na myśl o moim pięknym mieście i tych wszystkich miejscach! Mam tutaj na myśli restauracje, sklepy (uwielbiam małe sklepy, bo wspieram wiele polskich marek), miejsca na spacery, no całe miasto tak właściwie! A teraz co? Mieszkamy w małym mieście i czuję się jakbym tutaj umierała :( Mój mężu może mieszkać wszędzie, więc dla niego to nie ma takiego znaczenia ale ja jestem zdruzgotana. Z drugiej jednak strony, staram się patrzeć pozytywnie. Wykorzystuję ten czas, który spędzamy w domu na naukę robienia na drutach i szydełku. Staram się poświęcać na swoje pasje tyle czasu ile tylko mogę :)

6. Tęsknota za rodziną. Gdy mieszkaliśmy w Polsce mogłam odwiedzać rodzinne miasto mojej mamy kiedy chciałam. Teraz mogę jechać tam najwyżej raz do roku :( A mam tam babcię, ciotki i kuzynostwo. Szczególnie blisko jestem z jedną kuzynką. Jest ona ode mnie sporo młodsza ale bardzo dobrze się dogadujemy i mamy więź, której nigdy nie doświadczyłam z kuzynostwem ze strony rodziny mojego ojca. Nie to, że się nie starałam, wręcz przeciwnie. I nie mówię tutaj, bynajmniej, o czasach kiedy byliśmy mali i się razem bawiliśmy, co było naprawdę fajnym czasem. Ale kiedy wszyscy dorośliśmy i niemal każde z nas mieszkało w jednym mieście to nie mieliśmy żadnej więzi, nic kompletnie. Żadnych spotkań, po prostu nic. Zatem starałam się o jakiś kontakt z jedną z moich kuzynek, która mieszka w Stanach. Ale ona niechętnie odpowiadała na moje maile i wtedy tego nie rozumiałam. Był to czas kiedy byłam bardzo samotna po przeprowadzce do Wrocławia i szukałam jakiegoś pocieszenia i kontaktu, szczególnie że nie miałam też szczęścia w miłości. Po jakimś czasie przestałam wysyłać mojej kuzynce maile, nazwijmy ją Ilona, ale wciąż miałyśmy kontakt np. na święta. Pewnego dnia kiedy była ona w 6-7 miesiącu ciąży jej dziecko zmarło :( Było mi jej tak bardzo szkoda! Zatem napisałam do niej na fejsie mówiąc o tym jak bardzo jest mi przykro z powodu jej straty i że jeśli by czegokolwiek potrzebowała to zawsze może się do mnie zwrócić. Nie wiedziałam za bardzo co powiedzieć ale chciałam wyrazić swoje wsparcie. Ona odpowiedziała: "dziękuję :(" 2 dni po tym mój ojciec wparował do mojego pokoju z krzykiem, że nie powinnam w ogóle nigdy wspominać o dziecku Ilony i że powinnam się zachowywać tak jakby ono nigdy nie istniało i że dlaczego w ogóle do niej cokolwiek pisałam. Okazało się, ze moja kuzynka poskarżyła się matce, że złożyłam jej kondolencje i jej matka miała pretensje o to co zrobiłam i poszła z tym do mojego ojca (są rodzeństwem). Byłam w ciężkim szoku. To sprawiło, że nie chciałam już więcej odzywać się do Ilony. Bo kto normalny robi coś takiego?!

A oto czego się dowiedziałam o tym dlaczego nie rozmawiam już z Iloną, z sądowego protokołu, kiedy to moja ciotka próbowała ratować dupę mojemu ojcu, gdy pozwałam go o przemoc domową. Próbowali zrobić ze mnie "tą złą". Zatem siostra mojego ojca powiedziała, że przestałam się odzywać do kuzynki, bo ta nie zaprosiła mnie do Stanów bym z nią zamieszkała! Jezus Maria... ta rodzina naprawdę myśli, że wszyscy czegoś od nich chcą! Mój ojciec twierdzi, że ja chcę od niego mieszkanie podczas gdy całe życie ciągle powtarzałam mu, że ja nic od niego nie chcę. Podczas gdy tak naprawdę wszystko czego ja chcę od tej rodziny to tylko to by trzymali się ode mnie jak najdalej, a im dalej tym lepiej. Ale jeśli oni naprawdę wierzą w to co mówią... to w takim razie mają jeszcze bardziej nierówno pod deklem niż myślałam. A dlaczego w ogóle wspominam o tej części "rodziny"? W cudzysłowiu, bo ci ludzie już nie są dla mnie rodziną. To wszystko dlatego, że moja ciotka opowiedziała o wszystkich intymnych szczegółach z mojego życia miłosnego (z których to zwierzałam się kuzynce), plus mnóstwo kłamstw na ten temat, w sądzie kiedy zeznawała. No cóż, to tylko na 100% upewniło mnie, że zerwanie kontaktu z Iloną było najlepszym co mogłam kiedykolwiek zrobić. Żałuję tylko, że nie przestałam się do niej odzywać wcześniej.
Jedyną prawdziwą rzeczą w zeznaniach mojej ciotki było to, że chciałam wyjechać do Stanów. Nigdy jednak nie prosiłam się o nic mojej kuzynki. Każdego roku brałam udział w losowaniu zielonej karty, gdzie nigdy mi się oczywiście nie udało wygrać. Ale nawet głupio było mi się prosić by Ilona odpowiadała mi na maile, nie mówiąc już o wyprowadzce do niej ;)

A dlaczego w ogóle wspominam o tej sytuacji? Bo chciałam to w końcu z siebie wyrzucić a po drugie, mam tą inną kuzynkę o której wspominałam wyżej. Córka siostry mojej matki. Jeśli Karolina kiedykolwiek by mi się zwierzyła o problemach w swoim życiu miłosnym to NIGDY nie poleciałabym z tym do kogokolwiek! To się nazywa zaufanie. A jeśli ktoś Ci ufa a Ty odwalasz komuś taką manianę o jakiej wspomniałam wyżej to jesteś po prostu suką. Co więcej, jeśli skarżysz się swojej matce, że ktoś Ci złożył kondolencje i okazał wsparcie to jesteś suką, która ma w dodatku nierówno pod sufitem.

ALE, o Jezus Maria! Teraz moi drodzy wiece dlaczego nie chcę mieć nic wspólnego z większością ludzi z rodziny mojego ojca. Oczywiście jest o wiele więcej kłamstw jakie przeczytałam o sobie w sądowych protokołach ale macham już na to ręką i mam to gdzieś i odcinam się od toksycznych ludzi.

Mogłabym napisać jeszcze kilka podpunktów jeśli chodzi o minusy życia za granicą ale już mi się odechciało. Skupię się teraz na czymś pozytywnym np. jednej z moich pasji ;) I jestem bardzo szczęśliwa, że moja kuzyka, Karolina do nas niedługo przyjedzie! :D Nie mam zbyt wiele okazji by ją widzieć, bo mieszka ona w rodzinnym mieście mojej mamy ale kiedy już się spotykamy to super nam się spędza ze sobą czas, jest dla mnie jak młodsza siostra, której nigdy nie miałam :) Mogliście ją zobaczyć w tym poście z zeszłego lata gdy byliśmy w Olsztynku :) 

A oto i zdjęcia z maja i czerwca. Wciąż mam tyle pasji w sobie jeśli chodzi o pozowanie do zdjęć! Szkoda, że już nie pozuję we Wrocławiu ale prędzej czy później znów będziemy tam mieszkać :D






And this is our kitchen :) It was completely empty when my mom moved in. But now it's like a dream kitchen of ours :) And my dream of making gingerbread cookies for Christmas will finally come true this year :D Because last Christmas we didn't have an oven with a cooker yet ;)

A to jest nasza kuchnia :) Była zupełnie pusta gdy moja mama się wprowadzała. Ale teraz wygląda jak nasza wymarzona :) A moje marzenie o upieczeniu pierników na święta w końcu się w tym roku spełni :D Bo w zeszłe święta nie mieliśmy jeszcze piekarnika z kuchenką ;)



The collection of our fridge magnets is slowly growing ;)

Kolekcja naszych lodówkowych magnesów powoli rośnie ;)


Alocasia zebrina :)

And I know I wasn't supposed to but here I have to mention that one of our problems that occurred lately is thrips. They're those nasty bugs that come (in our case) from behind the windows and try to eat all of my plants :( It's hard to get the mites that eat thrips here in Germany. They're available in Poland in a lot of stores but they don't ship abroad :/ That's why I purchased neem oil and sprayed my plants with it but my plant below doesn't like me anymore after that :( Of course I didn't use just neem oil but also added water and a dishwashing liquid. That all makes me miss Poland even more. Everything I need is available there just like that. And my Polish friends never experienced thrips coming through the windows... I guess those would be another 2 cons of living abroad.

I wiem, że miałam już o tym nie pisać ale tutaj muszę wspomnieć o jednym z problemów, który nas dopadł ostatnio czyli: wciornastki. To takie paskudne robale, które (w naszym przypadku) wlatują przez okna i próbują zeżreć mi wszystkie rośliny :( Ciężko jest tutaj dostać roztocza, które zjadają wciornastki. W Polsce są dostępne w wielu sklepach ale nie wysyłają za granicę :/ Dlatego kupiłam olej neem i popsikałam nim rośliny ale ta roślina poniżej już mnie za to nie lubi :( Oczywiście nie użyłam samego oleju, tylko dodałam wody i płynu do mycia naczyń. To wszystko sprawia, że jeszcze bardziej tęsknię za Polską. Wszystko czego mi potrzeba dostępne jest tam od ręki. A moi znajomi w Polsce też nawet nie mają doświadczeń z wpadaniem wciornastków przez okna... w sumie to już by były 2 kolejne punkty o minusach życia za granicą.


Begonia maculata :)


Opuntia monacantha :)


Monstera sp. Peru :)


Philodendron micans :)


And this a new bookstand I purchased in Poland, I am so in love with it! :D

A to jest nowy regał, który zakupiłam w Polsce, uwielbiam go! :D


And the old bookstand is now closer to the balcony ;)

A stary regał stoi teraz bliżej balkonu ;)







I couldn't decide which one is better ;)

Nie mogłam się zdecydować które lepsze ;)






Photos: Adam & Venus


Monday, April 20, 2020
#132 Celebrating life :)


When I think back about everything we've been through before we got here I am truly happy we've already settled. I am enjoying my life at this moment as much as I possibly can :) And 10 years ago? I can remember waking up in the middle of the night crying that I haven't achieved anything and that I was never actually going to. And I was only 24! I am so happy it's already behind me and that I no longer have to face everything I had to back then.

My life has changed completely and I love those afternoons when I can just sit and enjoy the moment, like right now, when I'm writing this post :) I love going for walks around our town, I even started jogging again recently. I was jogging back in the Netherlands but I had to run on concrete and my knees really ached. I thought that my legs were just too weak to run but I guess it was all about the suitable surface. Now I'm running in the woods and there is a huge difference! We have this forest nearby and it's such a pleasure to go jogging now ;) And that smell of nature! :D

I'm also on a diet ;) I mean I gave up sweets and I'm eating only healthy food :) And well, it's really hard, but I'm trying :P

I'm only waiting for this virus thing to come to an end so we could go to Ikea and finish arranging our kitchen and balcony. My hubby installed some solar lamps and lights there and also planted some flowers. I can't wait till they grow :) We're also gonna buy some furniture.

To the point: I don't need lots of money, a big house or an expensive car to enjoy my life. Because I can appreciate what I have. I was enjoying my life when we were still living in hotels and now in a rented apartment. And this is something you can't buy :)

In the meantime we went to Berlin to take some photos and spend a nice time strolling :) I'm actually glad that we don't live there because I might like it so much to want to stay there for good ;) And all I want is to go back to Wrocław one day when we buy an apartment there :) But as long as I'm here I'm gonna do what I can to enjoy this time and collect some good memories :)



Kiedy myślę o tym wszystkim co przeszliśmy zanim się tutaj przeprowadziliśmy to jestem naprawdę szczęśliwa, że udało nam się już ustabilizować. W tej chwili cieszę się życiem tak bardzo jak to tylko możliwe :) A 10 lat temu? Pamiętam, że potrafiłam obudzić się w środku nocy z płaczem, że nic nie osiągnęłam i już nie osiągnę. A miałam tylko 24 lata! Tak bardzo się cieszę, że to jest już za mną i że nie muszę już stawiać temu wszystkiemu czoła.

Moje życie kompletnie się zmieniło i uwielbiam te popołudnia kiedy po prostu mogę cieszyć się chwilą, tak jak teraz kiedy piszę tego posta :) Uwielbiam chodzić na spacery w naszym mieście, a także zaczęłam niedawno znowu biegać. Biegałam już w Holandii ale musiałam biegać po betonie i bardzo bolały mnie kolana. Myślałam, że mam za słabe nogi do biegania ale wygląda na to, że chodziło po prostu o odpowiednie podłoże. Teraz biegam po lesie i różnica jest ogromna! Mamy tutaj niedaleko las i teraz bieganie to sama przyjemność ;) I jeszcze ten zapach natury! :D

Jestem też na diecie ;) To znaczy, że rzuciłam jedzenie słodyczy i przestawiłam się tylko na zdrową żywność :) I jest niezwykle trudno no ale staram się :P

Czekam tylko jak ten wirus się skończy i pojedziemy do Ikei by skończyć urządzanie kuchni i balkonu. Mężu już zainstalował nam na balkonie solarne lampki i światełka a także posadził kwiaty. Nie mogę się doczekać aż wyrosną :) Kupimy też tam trochę mebli.

Do sedna: nie potrzebuję nie wiadomo jakich pieniędzy, dużego domu czy drogiego samochodu by cieszyć się życiem. Bo potrafię docenić to co mam. Cieszyłam się życiem także wtedy gdy tułaliśmy się po hotelach i cieszę się nim teraz, gdy wynajmujemy mieszkanie. A tego nie kupisz za żadne pieniądze :)

W międzyczasie pojechaliśmy do Berlina zrobić trochę zdjęć i pospacerować :) Tak właściwie to cieszę się, że tam nie mieszkamy, bo jeszcze mogłoby mi się tam na tyle spodobać, że chciałabym tam zostać na dobre ;) A chcę tylko powrócić kiedyś do Wrocławia jak kupimy sobie tam mieszkanie :) Ale póki tutaj jestem to wykorzystam ten czas jak tylko mogę, zbierając dobre wspomnienia :)











My hubby is making dumplings, which is a popular Polish dish :)

Mężu robi pierogi :)




They were delicious! 

Były pyszne!


And I finally finished my second crochet shawl :)

A ja w końcu skończyłam moją drugą szydełkową chustę :)


And this is a very nice place between the woods where I jog ;) I just love it there!

A to jest takie fajne miejsce pomiędzy lasami w których biegam ;) Uwielbiam je!










A to my: młodzi, piękni, zakochani :P

And this is us: young, beautiful and in love :P

Thursday, April 02, 2020
#131 Over 6 months

We've been living in Germany for over 6 months already! And I can still remember our last 3 weeks in the Netherlands when I couldn't wait to move here. How time flies! Our town is surrounded by the woods and nature, unlike in Zaandam where we lived before. I really love it here :)

In the meantime, we've finished arranging the bathroom so I can finally show you what it looks like. I love it so much I could actually move in there :D

I also purchased some new plants before that whole coronavirus thing hit. And my plants got infected with those nasty bugs, thrips! I had to spray them all and put them into those trash bags to suffocate the bugs and I have no idea how many plants are actually gonna make it through :/ I'm prepared for the worst but still hoping for the best.

And we quit working with our employment agency and we're hopefully gonna start a new job after our holidays. We were supposed to go to Poland but we couldn't due to closed borders. So we decided to stay home and rest in this self-quarantine. We avoid people, try to grocery shop as rare as possible etc. I just hope that crap's gone soon.

But at the same time I am so insanely happy that I have nothing to do with my father anymore, that I don't have to live with him any longer. Because if I was stuck for weeks at home with him I'd go crazy! And I feel deeply sorry for all those who still have to live with their abusers during this difficult time and are stuck at home with them. And I know that I might have lost in the first instance court but I won in life because I managed to run from my abuser, although I made it the second time. It was 3,5 years ago. And my life only gets better ever since, well it has actually started when I ran. Even though it was not at all easy at the very beginning. I was so scared I wouldn't be able to cope because my father kept making me believe I was not going to. But I am coping better than ever and it's all over now :)

And so is going to be this virus. And we'll all get our lives back :)



Mieszkamy już w Niemczech ponad 6 miesięcy! A ja wciąż pamiętam nasze ostatnie 3 tygodnie w Holandii kiedy nie mogłam się doczekać przeprowadzki tutaj. Jak ten czas leci! Nasze miasto jest otoczone lasami i naturą, zupełnie inaczej niż w Zaandam gdzie mieszkaliśmy wcześniej. Naprawdę mi się tutaj podoba :)

W międzyczasie skończyliśmy też urządzać łazienkę, więc w końcu mogę pokazać Wam jak ona wygląda. Tak bardzo mi się tam podoba, że tak naprawdę to mogłabym w niej zamieszkać :D

Kupiłam też trochę nowych roślin, zanim koronawirus zaczął się rozprzestrzeniać. I na moich roślinach pojawiły się paskudne robale, wciornastki! Musiałam zrobić oprysk i popakować rośliny w worki by zadusić robactwo i nie mam pojęcia ile roślin z tego wyjdzie :/ Jestem przygotowana na najgorsze ale wciąż mam nadzieję na najlepsze.

A tymczasem zakończyliśmy współpracę z naszą agencją pracy i mamy nadzieję, że zaczniemy nową pracę po urlopie. Mieliśmy jechać do Polski ale nie możemy tego zrobić ze względu na zamknięte granice. Zatem zdecydowaliśmy się zostać w domu, odpocząć i zrobić sobie kwarantannę. Unikamy ludzi, rzadko robimy zakupy spożywcze itd. Mam nadzieję, że to dziadostwo niedługo minie.

Ale jednocześnie jestem niesamowicie wręcz szczęśliwa, że nie mam już nic wspólnego z moim ojcem i że nie muszę z nim już mieszkać. Bo gdybym utknęła z nim na wiele tygodni w domu to bym zwariowała! I naprawdę współczuję wszystkim tym, którzy wciąż muszą mieszkać wraz ze swoimi oprawcami w tym trudnym czasie i są zamknięci z nimi w domu. Bo ja sama może i przegrałam w sądzie pierwszej instancji ale wygrałam w życiu, bo udało mi się uciec od mojego oprawcy, chociaż udało mi się to dopiero za drugim razem. To już 3,5 roku. Od tego czasu w moim życiu jest już tylko lepiej, tak naprawdę to moje życie zaczęło się po tym jak uciekłam. Chociaż nie było wcale łatwo na początku. Bardzo bałam się, że sobie nie poradzę, bo w tym właśnie mnie utwierdzał mnie mój ojciec. Ale radzę sobie lepiej niż kiedykolwiek wcześniej i to wszystko jest już za mną :)

I tak samo będzie z tym wirusem. A my wszyscy odzyskamy z powrotem swoje życie :)



I purchased this jacket when we lived in Venlo by the end of 2017. I remember wondering if I should get it at all because I'm such a money saver nowadays but I have no regrets :P

A tę kurteczkę kupiłam sobie jak jeszcze mieszkaliśmy w Venlo pod koniec 2017 roku. Pamiętam, że bardzo zastanawiałam się nad tym zakupem, bo lubię teraz oszczędzać kasę ale nie żałuję :P 









It was such a nice and warm day :)

To był taki ładny i ciepły dzień :)


And this is our bathroom :)

A oto i nasza łazienka :)







I love this gray set of bathroom accessories. Previously we had a white regular Ikea set but this one looks way much better and it was more expensive obviously ;) But I only save money and barely spend it that I think I deserve it :)

Uwielbiam ten szary zestaw akcesoriów łazienkowych. Wcześniej mieliśmy taki zwykły biały z Ikei ale ten wygląda o wiele lepiej i był oczywiście droższy ;) Ale tylko cały czas oszczędzam i ledwie co wydaję, więc myślę, że sobie zasłużyłam :)


Once a week I take a long, relaxing bath with some nice bath salt and candles. I just love those evenings and I'm happy to have a bathtub again :D

Raz w tygodiu robię sobie długą, relaksującą kąpiel z jakąś solą do kąpieli i świeczkami. Uwielbiam te wieczory i jestem szczęśliwa, że znowu mam wannę :D 


Gynura aurantiaca :)


Monstera monkey mask :)


I bluszcze czyli nowe roślinki :) Mam nadzieję, że przetrwają!

And ivy plants that is new plant babies :) I hope they survive!


And we finally have a cooker with an oven! I am so excited! :D But I'll show you the rest of the kitchen in one of the next posts because it's not ready yet ;)

I w końcu mamy kuchenkę z piekarnikiem! Tak bardzo się cieszę! :D Ale pokażę Wam resztę kuchni w jednym z następnych postów, bo jeszcze nie jest gotowa ;)